BENİ AYNALARDA AĞLATTILAR

BENİ AYNALARDA AĞLATTILAR

Kurşun rengi gecenin

Uykuya teğet

Hasrete müebbet saatlerinde

Acıyı demledim,fincan fincan içtim

Yalnızlığınla sevdanı

Akıl coğrafyama,gönül dağlarıma

Sınırsız çizgilerle çizdim.

Karanlıklar içinde silüetin düşerken odama

Baharın güneşe

Çiçeğin suya

Toprağın yağmura sevdası gibi

Yandım sevdana

Yandım hasretine.

 

Her yalnızlık

Yenilgiye mahkum iken

Yenildim ben, esir oldu bedenim

Cüce aklım

Şeytanlar gibi dilsizleşti

Sağır Cümlelerim

Topal Kelimelerim

Anlatmaya yetmedi ızdırabımı

Çaresizliğe boğuldum

Ümidin renklerinden

Seni devşirmeye gücüm yetmedi

Can verdi dermanım

Gömdüm toprağına

Sensiz geçen zamanı.

 

Kalabalıklar celladım oldular

Çelme taktı  sevdama şehre Donkişot olanlar

Seni benden,beni senden kıskandılar

Toprak bakışlı gözlerinden

Bin bir nara attılar

Ar damarı çatlayan

Fitne fesat yılanlar

Akıtıp zehrini

Sevgimi ağlattılar.

 

Gecenin selamsız ve firari saatlerinde

Canımı yaktılar

Gerçeğin gerdanlığında

Dillerim tutsak

Sözlerim yalan sandılar

Beni aynalarda ağlattılar.

 Süleyman KARACABEY

You can leave comments by clicking here, leave a trackback at http://wp.maviiklimler.net/benaynalarda-aattilar/trackback/ or subscibe to the RSS Comments Feed for this post.