BU BİR DÜZYAZI

         Sen, bir kağıda şunları yazmışsın

         “Anlamak! Neyi?… Tüm Gerçekleri, bütün çıplaklığıyla”

         Ben de görünce aldım bu yazıyı. Şimdi fotoğrafınmış gibi cüzdanımda saklıyorum. Fotoğrafınmış gibi çıkarıp çıkarıp bakıyorum. Bakıyorum kumral-sarışın arası saçlarına; hani kilometrelerce kıvrıla kıvrıla ilerleyen nehirlere benzeyen o lüle saçlarına, beni mahveden bakışlarda hep birşeyler anlatan o güzel ela gözlerine, o güzel kaşlarına, dudaklarına saatlerce durmadan bakıyorum o yazıda. 

         Oysa şu an sen çoktan uyumuş, çoktan kendi dünyanda başka şeylerle uğraşır, avunur olmuş, benim değil adımı, varlığımı bile unutmuşsundur.

         Birgün çıkıversem karşına, birbirlerini tanımayan iki yabancı olarak yine seni sevmeye cesaret edebilir miyim acaba? Yine o çocuksu tavırlarımla deli edebilir miyim seni? Yine seni düşünürken bir haftanın tüm gecelerini uyumadan geçirebilir miyim? Yine en güzel şiirleri sana yazabilir miyim? Yine senden başkasını görmez olabilir miyim? Ya da hepsi bir kenara, yerine birini koyabilir miyim? Onu, seni sevdiğim gibi sevebilir miyim? Ufak bir kağıttaki iki kelime yazıya bakıp günlerce hayalini kurabilir miyim?

         Neden diyorum. Neden, birlikte olamayacaksak bu denli çok sevdim seni? Neden çektim bunca acıyı? Neden hala unutamadım? Neden? Neden? ……

Belli belirsiz bir zaman
Ya da zamanlar ötesi zaman. Yine de 26.02.2002

murat ata
(atasiirsel)

You can leave comments by clicking here, leave a trackback at http://wp.maviiklimler.net/bu-br-duezyazi/trackback/ or subscibe to the RSS Comments Feed for this post.