KADERİMDE SEN VARDIN ( I )

 

KADERİMDE SEN VARDIN ( I )

   

Güney yamacındaydı bağ evimiz.

Dağ ısınıyordu güneşin bahar sıcaklığıyla.

Kıştan kalma son karları da yutuyordu toprak.

Gelin olmuştu sanki bütün ağaçlar.

Yılanlar uyanıyordu, aşk uyanıyordu.

Ve ben doğuyordum yeryüzüne ağlayarak.

 

Dağ özgürlüğü çağırıyordu.

Ben dağı çağırıyordum.

Babam ilk defa amelelik yapıyordu.

Lastik ayakkabılar yok satıyordu.

Amerika gelmişti içimize ama.

Henüz kimse bilmiyordu.

 

Ölüm ne de çok gülümsemişti bana.

Kızamıktan, tifodan, zatürreeden yana.

Yaşamaya değecek hep bir neden aradım.

Kara kuru bir çocuk, çelimsiz bacaklarım.

Bir şey vardı içimde, sevgiyle hayatta kaldım.

Şimdi anlıyorum ki, kaderimde sen vardın.

 

Taze mısırlar pişirdim.

Soğuk sular dağıttım pazarcı esnafına.

Bardağı beş kuruştan.

Simitçi çocuk oldu adım.

Bağrım yerden kalkmadan.

Saman yapraklı sarı defterler aldım.

Silip silip yeniden karaladığım.

Kayıtsız başladım okula, daha beşe basmadan.

 

Güzel kokulu cici kızlar geçerdi önümüzden.

Cesaretsiz aşklardı yaşadığımız.

Geceleri rüyalarımızı süsleyen.

Ne yaptım ne ettimse hiç birini sevmedim.

Koca bir ömür gitti, sevgisiz sevdasız kaldım.

Şimdi anlıyorum ki, kaderimde sen vardın.

   

Mehmet DALKANAT

You can leave comments by clicking here, leave a trackback at http://wp.maviiklimler.net/kaderde-sen-vardin-i/trackback/ or subscibe to the RSS Comments Feed for this post.